پسر پزشکیان: چین آرام دنیا را می‌بلعد ولی ما پرسروصدا کار می‌کنیم؛ تسخیر سفارت، جنگ با عراق، مسئله هسته‌ای!

چین خیلی آرام و بی سر و صدا دارد دنیا را می‌بلعد. نه صدایی و نه آتشی! کار خودش را می‌کند بدون اینکه بقیه دنیا را بیدار کند. ما کارهای نکرده‌مان را هم با بلندگو فریاد زدیم

کد خبر: ۲۶۳۹۱۹

تاریخ: ۱۵ شهريور ۱۴۰۴ - ۱۵:۴۹

به گزارش شهدای ایران: یوسف پزشکیان، فرزند مسعود پزشکیان رئیس جمهور ایران به بهانه سفر اخیر پدر خود به چین در یادداشتی نوشت:

*حدود ده سال پیش برای سه ماه در پکن بودم، برای فرصت مطالعاتی. از آنچه در چین اتفاق می‌افتاد شگفت زده بودم، امروز چین حتما متفاوت از ۱۰ سال پیش است، خودشان می گفتندچین اژدهای خفته ای است که اگر بیدار شود، جهان را می بلعد، حالا اما باور داشتند که اژدها بیدار شده است

*چین خیلی آرام و بی سر و صدا دارد دنیا را می‌بلعد. نه صدایی و نه آتشی! کار خودش را می‌کند بدون اینکه بقیه دنیا را بیدار کند. ما در سال ۵۷ در ایران انقلاب کردیم. کاری کردیم که بسیار جلب توجه کرد. پُر سر و صدا و پُر هیجان. اشغال سفارت، جنگ با عراق، راهپیمایی‌ها، شعارها، مسئله هسته‌ای و ... همیشه بهانه‌ای وجود داشت که دیگران بتوانند درباره ایران حرف بزنند...

*به جای اینکه بهانه صحبت کردن درباره ایران را از دیگران بگیریم، به آن دامن زدیم. اجازه دادیم درباره ما حرف بزنند. چگونه؟ کارهای نکرده‌مان را هم با بلندگو فریاد زدیم. بلند بلند فکر کردیم...نتیجه‌اش شد «آش نخورده و دهن سوخته». شاید لازم باشد به فکر یک تجدیدنظر اساسی باشیم.

باید متذکر شد که مصادیق مطرح شده توسط پسر پزشکیان که به عنوان چهره مورد اعتماد رئیس جمهور در دفتر ایشان هم مشغول شده در نوع خود جای تامل و تعجب دارد.

برای نمونه امام راحل از اشغال سفارت آمریکا با عنوان تسخیر لانه جاسوسی و انقلاب دوم یاد کردند. جنگ با عراق، دفاع مقدس ملت ایران در برابر حمله جریان استکبار به نمایندگی صدام ملعون علیه ملت تاره انقلاب کرده ایران بود که در آرزوهای خود می‌خواستند ظرف یک هفته به تهران برسند. انرژی هسته‌ای، حق مسلم و صلح آمیز و آینده‌نگرانه ملت ایران است که در این راه دانشمندان متعددی هم توسط دشمنان ملت ایران ترور و به شهادت رسیدند.

اینکه پسر رئیس جمهور از این مصادیق به همراه راهپیمایی‌ها با اوصافی نظیر هیجان و صدا(به معنای رفتارهای دور از عقلانیت) صحبت به میان آورد، جای نگرانی جدی دارد.