یادداشت؛

کابوس تکراری/وقتی "صداقت" پزشکیان، آینه تمام‌نمای عجز و رهاشدگی است...!

اقتصاد در این ۱۷ ماه، میدان رهاشدگی و جولان فرصت‌طلبان شده است. در حالی که انتظار می‌رفت با تمرکز بر تولید داخلی، موتور اقتصاد روشن بماند، شاهد سقوط ارزش پول ملی به میزانی سهمگین‌تر از دولت روحانی و جهش نرخ سکه و ارز هستیم. این آشفتگی اقتصادی ریشه در "بی‌عملی مدیریتی" دارد. دولت به جای مقابله با "مافیا، رانت‌خواران و کسانی که بویی از خدا و پیغمبر نبرده‌اند و با کم‌فروشی و گران‌فروشی خون مردم را در شیشه کرده‌اند" (مصداق بارز وعده قرآنی {وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ})، تنها وعده برگزاری جلسات متعدد با کارشناسان می‌دهد که هرگز به نتیجه ملموسی نرسیده‌اند. این "کم‌فروشی مدیریتی" دولت در انجام تعهدات، خود بزرگترین رانت است

کد خبر: ۲۶۷۴۸۵

تاریخ: ۰۴ دی ۱۴۰۴ - ۱۴:۲۶

شهدای ایران:سرویس اقتصادی/هادی زارع/۱۷ ماه از عمر دولتی گذشت که با وعده «صداقت» بر سر کار آمد، اما آنچه در این مدت به نمایش گذاشته شد، نه صداقت، بلکه (عملیات فریب ناشی از بی‌عملی و فرافکنی سیستماتیک) بود. در حالی که میراث شهید رئیسی، با وجود تحریم‌های فلج‌کننده، ثبت "رشد اقتصادی ۵ درصدی" و مهار نسبی آشفتگی‌ها بود، دولت چهاردهم در ادامه‌ای ناگوار از «کابوس روحانی» گرفتار آمده و این بار با ظاهری متفاوت، دقیقاً همان بذر انفعال و شکست را می‌کارد.

دولت پزشکیان که اکنون نزدیک به یک سال و نیم است سکان امور را در دست دارد، به جای پذیرش مسئولیت، رویه‌ای پیش گرفته که به طرز مضحکی تکراری است: "انداختن بار سنگین ناکارآمدی خود بر دوش دولت پیشین". این در حالی است که پزشکیان و تیمش آگاهانه و با علم کامل به وضعیت کشور در انتخابات شرکت کردند و خود را متعهد به بهبود شرایط دانستند. اما امروز، توجیه اصلی تیم اجرایی این است که «اوضاع از آنچه فکر می‌کردیم بدتر است!» این نه صداقت، بلکه "فرار از پذیرش مسئولیت و بهانه‌تراشی برای تداوم کم‌کاری" است.

مسئله «صداقت» پزشکیان خود به بزرگترین تناقض این دولت بدل شده است. وقتی وعده صداقت داده می‌شود، انتظار می‌رود که مدیران، سنگر دفاع از ملت در برابر مشکلات باشند؛ اما در این دولت، «صداقت» به سه دستاورد شوم منجر شده است: ( اول، خالی کردن دل مردم از هرگونه امید به بهبود؛ دوم، ارائه لیست کامل نقاط ضعف کشور به دشمنان و فراهم کردن خوراک تبلیغاتی برای بیگانگان؛ و سوم، تبدیل شدن بهانه‌جویی به فرهنگ رسمی مدیریتی).

اقتصاد در این ۱۷ ماه، میدان رهاشدگی و جولان فرصت‌طلبان شده است. در حالی که انتظار می‌رفت با تمرکز بر تولید داخلی، موتور اقتصاد روشن بماند، شاهد سقوط ارزش پول ملی به میزانی سهمگین‌تر از دولت روحانی و جهش نرخ سکه و ارز هستیم. این آشفتگی اقتصادی ریشه در "بی‌عملی مدیریتی" دارد. دولت به جای مقابله با "مافیا، رانت‌خواران و کسانی که بویی از خدا و پیغمبر نبرده‌اند و با کم‌فروشی و گران‌فروشی خون مردم را در شیشه کرده‌اند" (مصداق بارز وعده قرآنی {وَيْلٌ لِلْمُطَفِّفِينَ})، تنها وعده برگزاری جلسات متعدد با کارشناسان می‌دهد که هرگز به نتیجه ملموسی نرسیده‌اند. این "کم‌فروشی مدیریتی" دولت در انجام تعهدات، خود بزرگترین رانت است.

امروز بحران در حوزه اخلاق و اقتدار به اوج رسیده است. تقریباً "تمام وزرا و مدیران دولتی، خود را علامه دهر می‌دانند و از مردم طلبکارند". در شرایطی که مردم در "فقر و ناتوانی مطلق" برای تأمین معاش روزمره دست و پا می‌زنند، انتظار یک کلام دلداری، یک وعده قاطع برای ساماندهی اوضاع، یا حداقل دعوت به صبر و توکل را دارند. اما پاسخ چه بود؟ یک نفر می‌گوید «به جای برنج جو بخورید»، دیگری شانه از زیر کار خالی می‌کند و می‌گوید «ما نمی‌توانیم، هر کس می‌تواند بیاید انجام دهد.»

و اما بدتر از همه، "نقاب تمسخر" است که بر چهره برخی مدیران، به ویژه سخنگوی دولت، نقش بسته است. در کمال ناباوری شاهدیم، بانویی که باید مظهر وقار و احترام در ساختار مدیریتی باشد، پشت تریبون‌ها با "خنده‌ای سراسر تمسخر و عشوه های مزبوحانه" که نه در شأن یک بانوی ایرانی است و نه مقام یک مسئول دولتی در هیچ کجای جهان، با مردمی که درد معیشت بر آنان سنگینی می‌کند، سخن می‌گوید. این رفتار، نه تنها نشانه ضعف در تیم مشاوران، بلکه نشان از "بی‌احترامی عمیق به جایگاه خدمتگزاری" و تبدیل شدن اقتدار نظام به یک شوخی در میان اطرافیان است.

وقتی دولت در برخورد با حلقه‌های فکری متمایل به غرب (همچون تیم ظریف و نوبخت که در زمان انتخابات ستاد را قبضه کرده‌ بودند) و در مقابله با توهین به شهدای خدمت و شهید سلیمانی، چنان در رخوت فرو رفته که حتی توان اصلاح رفتار مدیران تحت امر خود را ندارد، چگونه می‌توان انتظار داشت که اقتدار ملی را به کشور بازگرداند؟

میراث شهید رئیسی عزیز، عزم ملی برای خدمت بی‌وقفه بود؛ میراث شهدای بزرگی همچون سردار دلها حاج قاسم سلیمانی و دیگر فرماندهان و سربازان این مرز و بوم اثبات اقتدار و بزرگی ایران و انقلاب اسلامی در سراسر دنیا بود؛  اما مسیر پزشکیان، تکرار تاریخ انفعال، فرافکنی و توهین به صبر مردم است. "اگر دولت پزشکیان در اسرع وقت از این دو راهی سهمگین بازنگردد، از مشاوره با « سیاسیون منفعل کشور» فاصله نگیرد و خدمت به مردم را جایگزین توجیه شکست نکند، سرنوشتی جز "تکرار کابوس اقتصادی و اجتماعی" و قرار گرفتن در موضعی که جز خسران دنیا و آخرت سهمی نخواهد داشت، در انتظار او نیست.