شکست عشقی سلطنت‌طلبان از ترامپ/ آمریکا پای میز مذاکره با ایران؛ طرفداران پهلوی روی پشت‌بام

اما این فراخوان بیش از آنکه یک نوآوری سیاسی باشد، اعتراف به عقب‌نشینی از رویای فتح خیابان‌ با کمک ترامپ و نتانیاهو بود‌. امروز کنجِ عافیت‌ پشت‌بام به آخرین سنگر اپوزیسیون تبدیل شده‌است.

کد خبر: ۲۶۹۳۲۱

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۲:۱۸

شهدای ایران: روز پنجشنبه، رضا پهلوی در پیامی از ایرانیان خواست تا در روزهای ۲۵ و ۲۶ بهمن، راس ساعت ۸ شب از خانه‌ها و پشت‌بام‌ها شعار بدهند و حمایت بین‌المللی بیشتری برای «انقلاب شیروخورشید ایران» جلب کنند. او در پیام خود تأکید کرد که با «اراده‌ای شکست‌ناپذیر» تا پیروزی نهایی همراه مردم خواهد ماند.

سلطنت‌طلبان طی دو ماه گذشته همواره با پشتوانه دوستی ترامپ و امید کمک نظامی غرب اقدام به جلب حمایت در داخل کشور می‌کردند و همین تصور بود که به برخی چهره‌ها و رسانه‌های این جریان جسارت می‌داد تا نسخه‌های خطرناکی برای داخل کشور بپیچند. نسخه‌هایی که هزینه‌اش را شهروندان داخل ایران می‌دادند و سودش نهایتاً به تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی خارج از کشور ختم می‌شد. اما حالا همان حرکت خیابانی تروریستی، بی‌سروصدا به پشت‌بام تبعید شده است.

علت این تغییر لحن را باید در آن‌سوی آب‌ها جست‌وجو کرد. واشنگتن، برخلاف انتظارات سلطنت‌طلبان، نه‌تنها نشانی از سرمایه‌گذاری سیاسی روی رضا پهلوی بروز نداد، بلکه با مواضع صریح برخی سیاستمداران آمریکایی، عملا این پروژه را از دستور کار خارج کرد. اظهارات جی‌دی ونس مبنی بر عدم حمایت از رضا پهلوی، یکی از همان سیگنال‌های روشنی بود که نشان داد کاخ سفید و کنگره، اپوزیسیون حامی سلطنت را گزینه‌ای جدی نمی‌دانند.

در همین چارچوب، تاکید ترامپ بر مذاکره و معامله، و نه «تغییر رژیم با اپوزیسیون خارج‌نشین»، آخرین میخ را بر تابوت توهم حمایت خارجی کوبید. شکست اصلی آنجا رقم خورد که آمریکا ترجیح داد به جای شرطبندی بر روی اسب همیشه‌بازنده سلطنت و ربات‌های فارسی زبان حامی او منافع خود را از طریق دیپلماسی پیگیری کند.

نتیجه این چرخش امروز در لحن فراخوان‌ها پیداست. همان جریانی که دیروز مردم را به «حضور خیابانی» فرا می‌خواند و از نزدیک بودن «نقطه عطف» می‌گفت، حالا نسخه‌ای کم‌خطرتر تجویز می‌کند: ساعت ۸ شب، از پشت‌بام. گویی خیابان‌های ایران بدون حمایت آمریکا و اسرائیل دیگر جای امنی برای تروریست‌های رضا پهلوی نیست.

برای تکمیل این تصویر، یادآوری برخی کارزارهای نمادین گذشته خالی از لطف نیست؛ کمپین «یک دقیقه سکوت» فرح پهلوی نمونه دیگری از اقدامات انقلابی این خانواده است که با واکنش‌های منفی زیادی نیز روبه‌رو شد. در حقیقت یک‌دقیقه سکوت دیروز و پشت‌بام‌نشینی امروز، مصادیق همان سیاست‌ورزی کم‌خطر هستند؛ سیاستی که در آن، ژست مهم‌تر از نتیجه است.

البته نمی‌شود به رضا پهلوی و مادر پیرش برای اتخاذ چنین راهبرد‌هایی خرده گرفت. در حقیقت جنس اصیل سیاست‌ورزی این خانواده همان پشت‌بام‌نشینی‌ است. در واقع روشن شده‌است که جریان اپوزیسیون بدون اطمینان از حمایت یک ابرقدرت خارجی هیچگاه جسارت کافی برای انجام اقدامات رادیکال را نداشته اند.

در نهایت، فراخوان جدید رضا پهلوی را باید نه به‌عنوان یک ابتکار، بلکه به‌مثابه سندی از پایان یک توهم خواند. توهمی که می‌گفت آمریکا می‌آید، خیابان را می‌گیرد و کار را تمام می‌کند. حالا که آن امید بی‌جا فرو ریخته، خیابان هم جای خود را به پشت‌بام داده است. سلطنت‌طلبان مانده‌اند با صدایی که قرار بود جهانی شود، اما فعلاً باید از لبه‌ی بام‌ها شنیده شود.