چرا همه بیماران قلبی مجاز به روزه‌داری نیستند؟

ماه مبارک رمضان علاوه بر آثار معنوی، می‌تواند فرصتی ارزشمند برای اصلاح سبک زندگی و بهبود شاخص‌های سلامت باشد. در افراد سالم، روزه‌داری در صورت همراهی با برنامه غذایی صحیح، پرهیز از پرخوری در افطار و سحر و کاهش مصرف دخانیات، می‌تواند به کاهش وزن، کنترل قند خون، کاهش فشار خون و بهبود سطح کلسترول کمک کند.

کد خبر: ۲۶۹۴۴۵

تاریخ: ۰۴ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۱:۳۹

به گزارش شهدای ایران به نقل از ایرنا، با این حال، بهره‌مندی از این آثار مثبت مستلزم رعایت اصول تغذیه‌ای است. مصرف غذاهای سبک و متعادل در افطار، پرهیز از وعده‌های حجیم و چرب و ایجاد فاصله زمانی مناسب میان افطار و شام، از وارد شدن فشار ناگهانی به قلب جلوگیری می‌کند و احتمال بروز علائم قلبی را کاهش می‌دهد.

در مقابل، باید توجه داشت که همه بیماران قلبی مجاز به روزه‌داری نیستند. بیماری‌های قلبی ـ عروقی طیف گسترده‌ای از مشکلات شامل بیماری عروق کرونر، نارسایی قلب، بیماری‌های دریچه‌ای و آریتمی‌ها را در بر می‌گیرد و تصمیم‌گیری درباره روزه‌داری باید بر اساس شدت بیماری، وضعیت بالینی و نوع درمان هر فرد انجام شود.

بیمارانی که نیازمند مصرف منظم دارو در فواصل کوتاه هستند و قطع یا تأخیر در مصرف دارو موجب تشدید بیماری آن‌ها می‌شود، معمولاً نباید روزه بگیرند. همچنین بیماران مبتلا به نارسایی قلبی علامت‌دار، افراد دارای دریچه‌های مصنوعی که داروهای ضدانعقاد مصرف می‌کنند و بیمارانی که به‌تازگی تحت جراحی قلب باز قرار گرفته‌اند، باید حتماً پیش از هر تصمیمی با پزشک معالج خود مشورت کنند. روزه‌داری بلافاصله پس از عمل قلب می‌تواند موجب افت فشار خون، کم‌آبی و اختلال در تعادل الکترولیت‌ها شود که برای این بیماران خطرناک است.

در عین حال، بیمارانی که در سال‌های گذشته تحت آنژیوپلاستی یا جراحی بای‌پس عروق کرونر قرار گرفته‌اند و در حال حاضر بدون علامت و تحت کنترل هستند، در صورت داشتن توان جسمی مناسب و تأیید پزشک می‌توانند روزه بگیرند.

همچنین در بیماران مبتلا به فشار خون یا دیابت خفیف که بیماری آن‌ها با یک دارو و به‌خوبی کنترل شده است، روزه‌داری با نظر پزشک می‌تواند بلامانع و حتی همراه با آثار مثبت باشد.

اصل اساسی آن است که هر بیمار قلبی پیش از آغاز روزه‌داری با پزشک معالج خود مشورت کند تا با بررسی وضعیت قلب، داروهای مصرفی و شرایط عمومی بدن، تصمیمی ایمن و متناسب با سلامت فرد اتخاذ شود. روزه‌داری زمانی می‌تواند مفید باشد که سلامت فرد در اولویت قرار گیرد و از بروز عوارض احتمالی پیشگیری شود.