دخترم را طوری شکنجه می‌کردند که صدای فریادش در سلول من بپیچد

به‌جدتان من داخل نامه را نگاه نمی‌کنم، بعد از اینکه اطمینان پیداکنم خطر ندارد، آنهارا خدمتتان می‌آورم. امام فرمودند: اگر خطر دارد بگذار برای من باشد.

کد خبر: ۲۷۶۴۸

تاریخ: ۱۸ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۶:۵۱

به گزارش شهدای ایران؛ مرضیه دباغ از مبارزین دوران انقلاب اسلامی است که اسمش همواره تداعی‌گر شکنجه‌های زندان‌های ساواک است. دباغ به همراه دخترش شکنجه می‌شود که خودش در این رابطه می‌گوید ساواکی‌ها طوری دخترم را شکنجه می‌دادند که صدای فریادش در سلول من بپیچد. با توجه به اینکه خانم دباغ مسئله حقوق بشر! را قبل از انقلاب اسلامی به خوبی درک بودند، به سراغ وی رفتیم تا در مورد حقوق بشر قبل از انقلاب اسلامی و بعد از انقلاب اسلامی بگویند. البته خانم دباغ در این گفت‌وگو از آموزش‌هایی که قبل از انقلاب در سوریه و لبنان می‌دیدند و خاطراتی که از بیت امام در نوفل لوشاتو داشتند نیز سخن گفتند.

دباغ در سال 57 در پاریس در بیت امام خمینی (ره) بودند و کارهای مربوط به بیت حضرت امام را انجام می‌داد که به گفته وی، امام خمینی او را «خواهر طاهره» صدا می‌زد. وی در خارج با عناوین خواهر دباغ ، خواهر زینت احمدی نیلی و خواهر طاهره شناخته می‌شد.

ساعت 10 صبح روز دوشنبه بود که به دفتر جمعیت زنان جمهوری اسلامی ایران رفتیم. منتظر خانم دباغ بودیم که دیدیم وی با پیکان وارد دفتر جمعیت شدند. با این همه جراحتی که خانم دباغ در دوران مبارزات در بدنشان بود توقع داشتیم ماشینی را به وی داده باشند که خانم دباغ در آن ماشین راحت باشند.

وقت خداحافظی که بود عکاس از خانم دباغ خواست پشت میزشان بنشیند که ایشان با اکراه قبول کرد و گفت: " این میز برای دختر حضر امام خمینی (ره) است و جای من نیست."

خانم دباغ در ابتدای صحبت‌های خود با بیان اینکه تا قبل از انقلاب اسلامی حقوق بشر ایران زیر نظر آمریکا و اسرائیل بود، تصریح کرد: ما اگر بخواهیم راجع به حقوق بشر صحبت کنیم، به نظر من، خود آنها هم وقتی به خودشان می‌گویند حقوق بشر، خنده‌شان می‌گیرد. علتش این است که از سال‌های 42 انقلاب حضرت امام (ره) که قیامشان علنی شد تا 53 در ایران، حقوق بشر زیر نظر آمریکا و اسرائیل بود و همچنان این روزها هم در همه کشورها حقوق بشر با پست‌فطرتی که نسبت به آمریکا و انگلیس و اسرائیل دارد، ادامه دارد و شاید زیاد کرده باشد اما کم نشده است.

وی با مقایسه حقوق بشر بعد از انقلاب اسلامی نیز اظهار داشت: ممکن است که از افراد آنها برای بازرسی انتخاب شوند و برای بازدید بیایند، ممکن است با همان‌ها هم پیاله باشند اما کسانی که  ما خودمان از ایران و از بچه‌های خودمان می‌بینیم، الحمدلله سالم‌اند ولی کاری از دستشان برنمی‌آید ولی حقوق بشری که می‌خواهد بیاید و بازدید کند دست نشانده منافقینی است که فعلا در آمریکا و فرانسه و آمریکا و در اسرائیل و در انگلیس کار می‌کنند. از مسعود رجوی گرفته تا زنش و دیگران که اینها با هم تشریک مساعی کرده و جمع‌بندی‌های شیطانی را ارائه می‌دهند. آنها هم منتظر این چیزها بوده و آنها را با هر قیمتی می‌خرند، برای اینکه بتوانند بگویند که ایران اسلامی هم چنین و چنان است.

رئیس جمعیت زنان جمهوری اسلامی ایران ادامه داد: با این حال اگر هر کسی را بخواهند بیاورند که به زندان‌های ما بروند و بازرسی کنند، چه اشکالی دارد؟ زندان‌های مختلف را بروند ببینند ولی دروغ باب نکنند، دروغ ارائه ندهند. اگر اینچنین بازرسانی در صلیب سرخ جهانی پیدا شدند ما با استقبال باز از آنها پذیرایی می‌کنیم و همه چیز را در اختیارشان می‌گذاریم ولی می‌دانیم اینگونه نیست، این‌ها با علی کار نمی‌کنند با معاویه هستند؛ "بغض لعلی، حب المعاویه"حرکت می‌کنند و به همین خاطر من خودم به شخصه و بقیه دوستانی که می‌شناسمشان ارزشی برای حرفهای‌ آنها قائل نیستیم ولی به دلیل اینکه بالاخره این‌ها روی ملت‌ها کار می‌کنند خودمان را موظف می‌دانیم که یک سری اطلاعاتی را به عنوان مسئولین دستگاه قوه قضائیه و مردم شکنجه دیده زمان طاغوت بدهیم.

دباغ با تأکید بر اینکه دانشگاه شکنجه در آمریکا، انگلیس و اسرائیل بود تصریح کرد: به زبان خود ساواکی‌ها، دانشگاه آنها در آمریکا و انگلیس و اسرائیل است. من این مطلب را از منوچهری و رسولی شنیدم که ما این جاها دوره دیدیم تا شمای کذا و کذا  را چه کنیم. وقتی  این جوان این آموزش‌ها را در آمریکا یا انگلیس و اسرائیل می‌بیند بعد از یک سال یا یک سال و نیم - تعداد و مدتش را نمی‌دانم- به ایران می‌آید، طبیعی است که باید بازدهی داشه باشد. چه کسی این کار را کرد؟ چه زمانی؟ آمریکا در زمان شاه برای اینکه بتواند نوکرش را که سر کاری گذاشته، نگه دارد و متزلزل نشود. البته زمانی که متزلزل شده و دیگر نمی‌تواند کار کند آنها را جا می‌دهد و به سمت و سویی پروازشان می‌دهد که زیر چتر خودش قرار دهد.

وی افزود: آمریکا نمی‌تواند ممالکی را تحمل کند که مردم می‌خواهند خودکفا باشند و اگر نان دارند بخورند و اگر ندرند نخورند ولی آقا باشند و نوکری آمریکا و بقیه را نکنند، بنابراین هر روز به بهانه‌ای می‌خواهد انقلاب ما را خدشه‌دار کند، سپاه و دستگاه قضایی ما را خدشه‌دار کند که امیدواریم انشالله همچنان که خداوند در زمان‌های طولانی ما را کمک کرده، ما را برای ثبات انقلابمان پشتیبانی کند.

عضو مؤسس جمعیت دفاع از مردم فلسطین با تأکید بر اینکه فلسطین یکی از مولدهای انقلاب اسلامی ایران است، گفت: آمریکایی‌ها واسرائیلی‌ها می‌دانند که قبل از پیروزی انقلاب، فلسطینی‌ها جرات حرف زدن بر علیه اسرائیل را نداشتند. صهیونیست‌ها در آن زمان فلسطینی‌ها را سر می‌بریدند و جنازه‌هایشان را با سر بریده، پشت درب خانه‌هایشان می‌گذاشتند. اکنون اما می‌بینید که در جنگ 23 روز همین فلسطینیان و حزب‌الله لبنان که فرزندانشان می‌کشند و زن‌هایشان را چه شکنجه‌هایی داده اند، در مقابل صهیونیست‌ها استقامت کردند و پیروزی شدند و دیگر برای حمله نکردن شرط می‌گذارد.

دباغ همچنین در مورد مسئله سوریه و اقداماتی که آمریکایی‌ها در سوریه انجام می‌دهند نیز اظهار داشت: تحلیلم این است که اگر غربی‌ها از جمهوری اسلامی نهراسند، کاری به سوری‌ها ندارند، زیرا ما حکومت خودمان را داریم و این‌ها هم حکومت خودشان را می‌کنند ولی می‌خواهد این حکومت‌ها زیر این میز نباشند.

وی همچنین در مورد کمک‌های سوریه و لبنان در دوران مبارزات مردم ایران قبل از پیروزی انقلاب اسلامی گفت: کمک کردن به ما مبارزین زمانی بود که هنوز انقلاب نشده بود و حافظ اسد همان زمان به سمت امام (ره) آمده بودند. خیلی از آدم‌های داخل ایران که امام آنها را نمی‌شناختند را به اشکال مختلف کمک می‌دادند.

رئیس جمعیت زنان جمهوری اسلامی ادامه داد: ما در آنجا 3 خانه گرفته بودیم و در اطراف حرم حضرت زینب (س) 2 تا کمپ بود و در این خانه‌ها بچه‌هایی که از ایران می‌آمدند را آموزش می‌دادیم. خودمان آموزش سیاسی می‌دادیم و با آنها صحبت و بحث می‌کردیم تا ببینیم دین‌داری‌شان تا چه حد است و هر کسی مسائل و بمب‌گذاری را یاد نگیرد و خطری برای دیگران نداشته باشد. این‌ها یک بار نیامدند خانه‌ها را از ما بگیرند یا بگویند چرا اینجا خانه گرفته‌اید.

دباغ اضافه کرد: در جنوب لبنان هم همین طور بود. آنجا هم خانه اجاره‌ای داشتیم و کسانی که از ایران می‌آمدند را آنجا می‌بردیم. لبنانی‌ها واقعا همراه بودند و همکاری می‌کردند اگر امروز ما کاری برای آنها انجام می‌دهیم فکر نمی‌کنم کار بزرگی باشد برای اینکه آن زمان که برایشان خطر داشت به راحتی کمک می‌کردند و حالا که قدرتی دست ما آمده وظیفه ماست که به آنها کمک کنیم.