نامه دخترى پس از خودكشى به مادرش

او مادر من بود. براى تربيت من كه تنها فرزندش بودم رنج‏ بسيار كشيد، ولى ‏هرگز نخواست دوست من باشد... روزى رسيد كه اين كمبود را شيطان ديگرى‏ جبران كرد. من كه تشنه محبت‏ بودم، دست پرمهر او را به گرمى فشردم و به رويش‏ آغوش گشودم.

کد خبر: ۵۷۴۳۴

تاریخ: ۰۲ آذر ۱۳۹۳ - ۲۰:۳۸

به گزارش شهدای ایران، بررسى پرونده برخى از بزهكاران و مجرمين يا فراريان از خانه يا اقدام كنندگان به خودكشى، نشان‏ دهنده كمبود محبت آنان در خانه و از سوى والدين است.

در نامه دخترى كه پس از آلوده‏ شدن و گرفتارى دردام شيادان و گرگ هاى عفاف، اقدام به خودكشى كرده، چنين آمده است(درباره مادرش):

«او مادر من بود. براى تربيت من كه تنها فرزندش بودم رنج‏ بسيار كشيد، ولى ‏هرگز نخواست دوست من باشد... روزى رسيد كه اين كمبود را شيطان ديگرى‏ جبران كرد. من كه تشنه محبت‏ بودم، دست پرمهر او را به گرمى فشردم و به رويش‏ آغوش گشودم. يقين دارم كه دختران محبت ‏ديده، هرگز دچار اين لغزش‏ نمى ‏شوند. كسى كه در خانه‏ اش چشمه آب حيات دارد، به دنبال سراب‏ نمى ‏رود.»[1]

حيات اجتماعى، شادابى و صفاى خود را مديون‏ محبت و دوستى است. وقتى به كسى علاقه و محبت داريم، چه پدر ومادرمان باشد، چه برادر و خواهرمان، چه فرزندانمان، چه استادمان،چه شاگردمان، چه هر انسان ديگرى كه به دليل داشتن فضيلتى وبرخوردارى از عملكردى شايسته و تحسين‏ برانگيز، محبوب ما شده ودر خانه دلمان جاى گرفته است، اين دوست‏ داشتن و ارادت و عشق رابر زبان آوريم و در دل نگه نداريم.

ابراز دوستى و اظهار علاقه، خود ما را هم مورد علاقه و محبت ‏ديگران قرار مى ‏دهد. معاشرت گرم و محبت‏ آميز با ديگران، هنرى‏ است‏ شايسته كه بايد كوشيد اين ادب اجتماعى را فرا گرفت و به كاربست.

1. تربيت كودك در جهان امروز، احمد بهشتى، (چاپ جديد)، ص‏136.