دعای دبیرکل سابق حزب‌الله در مورد نوع شهادت

یکی از فعالان فرهنگی عکس کتیبه آرامگاه دبییر کل سابق حزب الله لبنان به همرام توضیح آن را در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرد.

کد خبر: ۷۶۰۵۰

تاریخ: ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۴ - ۱۶:۱۷

به گزارش شهدای ایران، حجت‌الاسلام سید کمیل باقرزاده در صفحه اینستاگرام خود در توضیح این عکس نوشت: شهید حجة الاسلام و المسلمین سید عباس موسوی، دبیر کل پیشین حزب الله لبنان یه مناجات عجیب و سوزناکی داره که دلم رو خیلی میلرزونه.. توى این مناجات از خدا یه نوع خاصی از شهادت رو طلب میکنه، و عجیب اینکه دقیقاً همونجوری شهید میشه.. بخشی از این مناجات رو در ورودی مزار مطهرش کاشیکاری کردن.. فرازهایی از این مناجات دلنشین رو با هم میخونیم و کم کم آماده میشیم که وارد ماه شعبان، ماه مناجات با خدا بشیم.

معبود من، آقای من، پروردگار من
این دنیایی که در مقابل ماست، با تمام زینت و زخرفش.. همان دنیایی است که علی بن ابیطالب آن را سه طلاقه کرد و بارها و بارها او را چنین خطاب کرد که «ای دنیا از من دور شو و کسی غیر از من را بفریب»..

مولای من، اما من به خاطر ضعف اراده ام، در میان طبقات دنیا محبوس شده ‏ام و اسیر شهوات آن گشته ‏ام.. چه بسیار که تلاش کردم از دنیا فرار کنم، اما نتوانستم و اراده‏ ام شکست خورد..

معبودا! مولای من! حال با آنچه از توان و اراده‏ ام باقی مانده است، چنین انتخاب کرده ‏ام که در بیشتر محل‏ها نزدیک تو باشم
و کدامین محل به رحمت تو نزدیک ‏تر از جهاد و شهادت و مبارزه در راه توست؟!

و حال ای پروردگار من، من در میان دستان مهربان تو ام.. روحم را به تو تقدیم می ‏دارم... جسمم را تقدیم تو می کنم... به تو تقدیم می‏ کنم، اما خجالت امانم نمی‏ دهد؛ که چگونه امانتت را پس می‏ دهم... چگونه است که امانتی که به من دادی را آلوده به تو باز می ‏گردانم... روحم را با گناهان آلوده کردم... و هیچ عضوی از جسمم نیست مگر آنکه با گناه و معصیتی آن را آلوده ام...

اما آقای من، با همه اینها یک چیز را می ‏دانم و با همان می ‏خواهم با تو احتجاج کنم؛ اولاً می‏ دانم که تو از عذاب من بی‏ نیازی و غنای تو مطلق است. ثانیاً می‏ دانم که وسعت رحمت تو همه چیز را در بر می ‏گیرد..

حال از تو می ‏خواهم که شهادت را روزی ‏ام کنی؛ شهادتی پاک ‏کننده که من آن را به عنوان کفاره گناهانم انتخاب کرده ‏ام.. شهادتی کم‏ نظیر.. شهادتی که در آن جسدم پاره ‏پاره شود و هر عضوی از اعضای بدنم که با آن معصیت تو را کرده‏ ام، به جزا و عقوبتی که سزاوار آن است برسد.. و پس از آن ای پروردگار من، مرا در جوار خود و در جوار اولیائت ساکن گردانی..

مطمئنم که چنین خواهد شد؛ حتی اگر بخواهی با عدل خود با من برخورد کنی چنین خواهد شد، تا چه رسد به اینکه بخواهی با لطف و مهربانی و رأفتت با من معامله کنی

آقای من، مولای من، بر این خواسته‏ ام پای‏ فشاری می ‏کنم و تمنا دارم که مرا از درگاه خود ناامید و دست ‏خالی برنگردانی... ای کریم، ای کریم، ای کریم....