استراتژی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران در مقابل تجاوز اسرائیل

شهدای ایران: امیر فتحی کارشناس حوزه بین الملل/ با توجه به نقش نیابتی که اسرائیل در مقابل جمهوری اسلامی ایران در جنگ ۱۲ روزه بازی کرد و تهدیدات مداوم آن البته با سناریو سازی و پشتیبانی استکبار جهانی با شرایط ایجاد شده کوچکترین تغییری در ساختار امنیتی ایران ایجاد نگردید و بلافاصله بازیابی و حفظ سیستم دفاعی با مدیریت رهبری عظیم الشان انقلاب که فرماندهی را برعهده داشت حاصل گردید. 
شعار سیاست خارجی ایران ضرورت ایجاد امنیت بین المللی و صلح عادلانه منطقه ای و جهانی است. ایران باید با دیپلماسی فعال، حتی المقدور از جنگ مجدد جلوگیری کند. با اینکه ایران همیشه بر صلح عادلانه و دیپلماسی تاکید دارد، اما اسرائیل همیشه از جنگ برای پیشبرد اهدافش استفاده کرده است. 




لذا با توجه به تاریخ اسرائیل، آتش بس میان ایران و اسرائیل موقت است و اسرائیل مجددا پس از مدتی با نقشه جدید حاصل از اتاق فکر آمریکایی می تواند چنانچه اعضای اتاق فکر تصمیم حمله داشته باشند این نظریه را جامه عمل بپوشاند.
با توجه به تجربه جنگ ژوئن ۲۰۲۵، این یادداشت می تواند به نوعی نظریه راهبردی جهت حملات آینده رژیم صهیونیستی و ایجاد چارچوبی عملی در روند بازدارندگی باشد. موارد را در ۲ بخش مورد ارزیابی قرار می دهیم:

بخش اول:

 تحلیلی در مورد این بازدارندگی: 

۱. اصل بازدارندگی: 
اساس دکترین دفاعی ایران
نظریه واقع بینانه این است که ایران یک کشور صلح طلب است، اما اگر دوباره مورد حمله قرار گیرد، موفقیت آن در رویارویی به استفاده از استراتژی «مقابله به مثل»، یعنی استفاده ازقدرت ، بدون به خطر انداختن اصول اخلاقی یا حقوقی بستگی دارد. 
این شامل:
۱)پدافند هوایی موثر
۲)پاسخ مستقیم موشکی
۳)اقدام ضد سایبری
۴)لابی گری از طریق عوامل منطقه ای و بین المللی
۵) پاسخ تلافی جویانه کیفی در عمق اسرائیل.

۲.محورهای عملی آمادگی ایران:

الف) تقویت سیستم دفاعی و نظامی
پدافند هوایی و راداری: 
نوسازی سیستم های شناسایی و نظارت برای اطمینان از واکنش زودهنگام در برابر پهپادها و موشک های بالستیک اسرائیل.
قدرت موشکی: 
افزایش برد موشک ها به 12000 کیلومتر برای مقابله با هرگونه تهدید بالقوه آمریکا از پایگاه های دورافتاده.

هواپیماهای بدون سرنشین: 
توسعه دقت هواپیماهای بدون سرنشین و قابلیت استفاده دفاعی، اطلاعاتی و تهاجمی از آنها.

نیروی دریایی: 
نوسازی توانمندی های دریایی ایران برای برقراری تعادل نسبی قدرت در خلیج فارس و تنگه هرمز و استفاده از امکانات متنوع دریایی.

ب) امنیت داخلی و نهادی ضد نفوذ: مقابله بر نفوذ دستگاه های حساس توسط اسرائیل یا متحدانش.

حمایت از نخبگان:
 تقویت امنیت شخصیت های سیاسی، علمی و نظامی برای جلوگیری از ترورهای کیفی.

ساخت پناهگاه های غیرنظامی: 
محافظت از مردم در برابر حملات هوایی بزرگ.

ج)جنگ سایبری و ترکیبی سایبری: توسعه قابلیت های دفاعی و حملات سایبری برای مقابله با جنگ دیجیتالی که اسرائیل سال هاست از آن استفاده می کند.

اتاق عملیات:
 ایجاد اتاق عملیات زیرزمینی نظامی-غیرنظامی (به عمق فراتر از قابلیت تخریب بمب های سنگر شکن) برای ستاد فرماندهی دفاع ملی و هیات دولت که در برابر بمب های سنگر شکن آمریکایی، مقاوم باشد.

۳.بعد اجتماعی، سیاسی و دیپلماتیک

انسجام درونی: 
با تقویت وحدت ملی و هویت ملی، جذب منتقدین و دگر اندیشان و بهره گیری از چهره های ملی محبوب داشت . خلق «جایزه مدال امنیت ملی» و اعطای آن به چهرهای شاخص شهدای اخیر، مقامات دفاعی و رسانه ای (مثل سحر امامی) . چه نامی برای مقاومت ایران در مقابل تجارز دوازده روز اسرائیل به ایران پیشنهاد می کنید؟ را از جامعه ایران بپرسید و آن را روز ملی اعلان کنید. نام نهایی احتمالاً ترکیبی از عناصر دفاع مقدس، توانمندی نظامی و وحدت ملی را منعکس خواهد کرد. 
این حماسه ملی به هر نامی که شناخته شود در حافظه تاریخی ایران به عنوان نمادی از مقاومت در برابر تجاوز خارجی ثبت خواهد شد.

دیپلماسی رسانه های مجازی:
ایرانیان در فضاهای مجازی به خصوص پلاتفرم «ایکس» باید حضور فعال داشته باشند و با صاحب منصبان و نخبگان آمریکایی وارد گفتگو شوند و مواضع صلح طلبانه ایران را تبیین کنند و توهمات و دروغ های اسرائیلی را افشا کنند.
از توهین اجتناب کنند و با زبان منطق و استدلال بر اساس مبانی روابط بین الملل و حقوق بین الملل، حقوق مشروع ایران و فرصت های اقتصادی را تبیین کنند. 

هر ایرانی باید یک سفیر در فضای مجازی شود

دیپلماسی هوشمند: 
بازگذاشتن کانال مذاکرات محترمانه با آمریکا و اروپا و گسترش روابط استراتژیک اقتصادی، نظامی، اطلاعاتی، علمی و فرهنگی ایران با کشورهای همسایه و جهان اسلام و همچنین چین، روسیه و آمریکای لاتین، برای تشکیل جبهه حمایتی در برابر هژمونی طلبی دولت مردان آمریکایی و اسرائیلی. 
ایران باید از کشورهای خلیج فارس بخواهد که برای حفظ امنیت خودشان، پایگاه های نظامی آمریکا در کشورشان را تعطیل کنند. ایران حامی و دوست کشورهای خلیح فارس است و هیچ خطری برای آنها نیست.

۴. تعلیق عضویت ایران در NPT و (IAEA) تا رفع تحریم های ایران.
عضویت ایران در این معاهده (The Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons (NPT) و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) نه تنها سودی برای ایران نداشته است، بلکه ایران متضرر نیز شده است. 
آنها از ایران در مقابل حملات اسرائیل و آمریکا حمایت نکردند و حتی محکوم هم نکردند.

علاوه بر آن دشمن برای ضربه زدن به ایران از اطلاعات بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی استفاده کرده است و حتی گزارش آخر «گروسی» دستاویز حمله دشمن به ایران شد. بازرسان باید اخراج شوند و گروسی و تیمش برای همیشه به ایران باید ممنوع الورود شوند. همچنین از گروسی شکایت حقوقی شود.
 اما این نکته مهم است که اجازه دادن به بازگشت بازرسان، قبل از برداشتن تحریم ها علیه ایران، بازی کردن در زمین دشمن است.
اما در بخش دوم:
اسرائیل قبل از حمله به ایران در اتاق فکر جنگ نسبت به ایران آنالیز درستی نداشت. 
اشتباهات اسرائیل را در موارد ذیل می توان بررسی کرد:

 اشتباه اول: 

((مردم ایران به‌جای شورش، علیه اسرائیل و آمریکا متحد شدند))

اسرائیل انتظار داشت با شروع حملات از آسمان، مردم ناراضی ایران به خیابان‌ها بریزند و با ایجاد آشوب و شورش، با گل و شیرینی به استقبال اسرائیل بیایند.
 اما اینگونه نشد و برخلاف پیش‌بینی رسانه‌ها و حامیان تجاوز، حتی بازار و ادارات تعطیل هم نشد. هیچ تصویری از غارت فروشگاه‌ها و حمله مردم به ادارات، بانک‌ها و ارگان‌های دولتی گزارش نشد بلکه همکاری و همراهی مردم بیشتر هم شد. گرچه در این زمینه، نظرسنجی معتبری انجام نشده اما شواهد میدانی حکایت از آن دارد که میزان حمایت مردم از جمهوری اسلامی به بالاترین درجه در سی‌ / چهل سال اخیر رسیده است. این اجماع غیرمنتظره، سرمایه گرانقدری است که هم توانست سرنوشت جنگ را تغییر دهد و هم اگر قدر دانسته شود، جمهوری اسلامی را به مردم پیوند بزند تا در سایر عرصه‌های اقتصادی، سیاسی و فرهنگی زمینه شکوفایی کشور فراهم شود. این طبیعی است که مردم هر کشوری در مقابل تجاوز خارجی با دولت خود همراه شوند، به‌خصوص آن‌که تجاوز از جانب اسرائیل باشد که همگان شاهکار حقوق بشر او را در غزه دیده باشند.
 اما تصمیم‌سازان اسرائیلی و مشاوران آنها قبل از حمله در فضای فکری دیگری بودند.

 اشتباه دوم:

(( اسرائیل توانمندی نظامی ایران را دست‌کم گرفته بود))

حمله غافلگیرکننده اسرائیل خسارت‌های هنگفتی به فرماندهی نظامی و صنایع دفاعی و ذخایر پهپادی، موشکی و راداری ایران وارد کرد. اما این حملات هوایی آسیب چندانی به ساختار دفاعی کشور وارد نکرد بطوری‌که ظرف چند روز حدود دو هزار موشک و پهپاد به سمت اسرائیل شلیک شد. جای شگفتی است که رهبران اسرائیل چرا از جنگ یمن درس نگرفته‌اند. آمریکا، اسرائیل و قدرت‌های اروپایی در چندین هفته حملات گسترده به یمن نتوانستند این کشور را تسلیم کنند. ماه‌هاست که حملات موشکی یمن به اسرائیل ادامه دارد، بدیهی است که حملات هوایی چند روزه اسرائیل نمی‌تواند ایران که بسیار بزرگتر، پرجمعیت‌تر، کوهستانی‌تر و صنعتی‌تر از یمن است و سال‌ها بر برنامه موشکی خود کار کرده است، را به زانو در آورد.
هیچ حکومتی با حمله هوایی ساقط نمی‌شود مگر آنکه نظامیان با شهامت پا بر زمین بگذارند و در نبرد زمینی بجنگند. چیزی که برای اسرائیل و آمریکا در تجاوز به ایران حتی قابل تصور هم نیست.
در جنگ زمینی هنوز حتی یک گلوله شلیک نشده و حتی یک سرباز، یا تانک و ادوات رزمی ایران آسیب ندیده است. اسرائیل و آمریکا هیچ مرز جغرافیایی با ایران ندارند و حمله از هیچ نقطه‌ای ممکن نیست و در صورت حمله هیچ چشم‌اندازی برای پیروزی وجود ندارد. حمله زمینی به ایران برای اسرائیل که نتوانسته است غزه کوچک محاصره‌شده را تسخیر کند، حتی در رویا هم قابل تصور نیست.

اشتباه سوم: 

((بی‌توجهی به نگاه بین‌المللی و افکار عمومی مردم منطقه به اسرائیل))

با توجه به اتفاقات جنگ غزه، نگاه بین‌المللی و افکار عمومی مردم و دولت‌های خاورمیانه و جهان اسلام نسبت به اسرائیل، فضای خوبی برای تجاوز به ایران فراهم نکرد. بیشتر کشورها نه تنها با اسرائیل همراه و هم صدا نشدند، بلکه این حمله را محکوم کردند و برخی مثل پاکستان به‌طور جدی و علنی از ایران حمایت کردند. با توجه به حضور ایران در میز مذاکره و شروع حمله از جانب اسرائیل، طبیعی است که سایر کشورها با ایران هم‌ذات‌پنداری کنند و خود را قربانی بعدی اسرائیل تصور کنند. به‌علاوه با توجه نقش جمهوری اسلامی ایران در موازنه قدرت شرق و غرب،  جدال مستقیم آمریکا با جمهوری اسلامی ممکن است به جنگ جهانی سوم بینجامد. منافع چین و روسیه و تقریباً تمام کشورهای اسلامی در آن است که جمهوری اسلامی در این نبرد مقهور نشود.
به‌خصوص که جمهوری اسلامی ایران در حال مذاکره با آمریکا بود که اسرائیل با حمایت آمریکا وارد جنگ شد. اسرائیل در حال دفاع از خود نبود و این تجاوز، مشروعیتی ندارد.

اشتباه چهارم:

 ((اسرائیل نقاط ضعف را نادیده گرفت ))

وسعت اسرائیل یک‌هشتادم ایران است. شصت درصد خاک آن را بیابان نقب فراگرفته و خالی از سکنه است‌. بیش از ۹۰٪ جمعیت اسرائیل در ۱۰٪ درصد خاک این سرزمین متمرکز است منطقه همواری که هدف مناسبی برای موشک‌های ایران است. این مهمترین نقطه ضعف اسرائیل است. به‌علاوه گنبد آهنین اسرائیل نسبت به چند ماه قبل، تغییر چندانی نکرده و همچنان نفوذپذیر است. گنبد آهنین اسرائیل و پناهگاه‌های این کشور در مقابل حملات حماس و حزب‌الله کارآیی دارد اما برای موشک‌های غول‌پیکر و پیشرفته ایرانی چندان قابل استفاده نیستند. در حالی‌که مردم ایران در حال زندگی عادی هستند و حمله اسرائیل به چند نقطه در این سرزمین پهناور، خللی در زندگی مردم ایجاد نمی‌کند، اما حملات موشکی ایران، زندگی را به کام مردم اسرائیل تلخ و غیرقابل تحمل کرده است.

اشتباه پنجم: 

((نادیده گرفتن قانون طلایی که شروع کننده جنگ، بازنده است))

مرور شکست های تاریخی:

در ۱٪ سال اخیر هر قدرتی که جنگ را شروع کرده در نهایت، پشیمان یا بازنده میدان شده است. آلمان، ژاپن و ایتالیا جنگ جهانی دوم را شروع کردند و در نهایت شکست خوردند. آمریکا جنگ ویتنام را شروع کرد و شکست خورد، شوروی به افغانستان تجاوز کرد و با دست خالی عقب‌نشینی کرد. عراق به ایران تجاوز کرد و پشیمان شد و شکست خورد. آمریکا به عراق حمله کرد و گرچه رژیم صدام را حذف کرد، اما پشیمان از این حمله با تریلیون‌ها دلار خسارت، کنترل عراق را به ایران سپرد و زانوی حسرت بغل کرد. اسرائیل به جنوب لبنان حمله کرد و به عقب‌نشینی مجبور شد و نتیجه اینکه حزب‌الله خلق شد. صربستان به بوسنی هرزگووین و کرواسی حمله کرد و مفتضحانه شکست خورد. عربستان به یمن حمله کرد و نتیجه‌ای جز شکست و خسارت نداشت. روسیه نیز به اوکراین حمله کرد و همه می‌دانند که قطعاً پشیمان است و اینک اسرائیل در شرایطی به جنگ با کشورمان را شروع کرد که جمهوری اسلامی مشغول مذاکرات جدی با آمریکا بود.
چرا در تمام موارد بالا شروع‌کننده جنگ، همواره پشیمان شده و شکست خورده؟ به دلایلی که برخی در بالا اشاره شد. مثلا در آخرین مورد یعنی تجاوز اسرائیل به ایران، مردم ایران به‌خاطر خطر نتانیاهو و ترامپ به‌جای مقابله با دولت، به همکاری و حمایت از دولت برخاسته‌اند، دولت‌های جهان و همسایگان ایران از ترس خطر اسرائیل، در آشکار و پنهان، جمهوری اسلامی را حمایت می‌کنند. از طرف دیگر مردم اسرائیل با دیدن هزینه‌های ادامه جنگ با ایران به زودی اعتراض خواهند کرد و اینک پس از آتش‌بس دولت نتانیاهو باید پاسخگو باشد. این واقعیت که جمهوری اسلامی در حال مذاکره بود که مورد حمله قرار گرفت، گرچه در غافلگیری ایران نقش مهمی داشت، ولی مشروعیت حمله اسرائیل را باطل کرد. تصور کنید جمهوری اسلامی به مذاکره حاضر نشده بود و مورد حمله قرار می‌گرفت. همین پرهیز از مذاکره، موجب دودستگی در کشور می‌شد و احتمالاً مردم این‌گونه در جنگ با اسرائیل با نظام همراه نمی‌شدند.

جمع بندی:
ایران خواهان جنگ نیست و همیشه به دنبال  صلح و دوستی است. اما اگر اسرائیل دوباره به ایران حمله کند، موفقیت ایران در رویارویی به اجرای استراتژی بازدارندگی «تقابل به مثل» بستگی دارد که شامل موارد زیر است:

استحکام دفاع هوایی، ضد حمله موشکی مستقیم + فعال سازی جبهه های منطقه ای + عملیات سایبری + عملیات مقابله به مثل + انسجام داخلی + دیپلماسی فعال صلح عادلانه.

اجرای این استراتژی می‌تواند به ایران توانایی مؤثری برای جلوگیری یا پاسخ موفقیت‌آمیز به تجاوز در صورت وقوع آن بدهد، ضمن اینکه موقعیت ژئوپلیتیکی خود را حفظ کرده و مشروعیت بین‌المللی خود را برای دفاع از خود افزایش دهد. ایران باید پرچمدار صلح عادلانه و دیپلماسی بماند.

سخن آخر:

اگر کشوری چشم طمع به ایران اسلامی  را داشته باشد و قصد تجاوز به تمامیت ارضی آن را بکند با تمام قوا دفاع خواهد کرد طوری که آن کشور سیلی های ایران را سالیان سال برای نسل آینده اش بازگو می کند.